Her olağan gün gibi bu günde evdeydim. Ne mi değişti hiç bir şey tabi ki... Yılda bir bunalıma girmeme yetecek kadar sarsıcı bir olay yaşamayı seçtiğim için hiç bir şey değişmedi ve değişmeyecek. Geçen yıl kaçtım, bu sene panik atak krizleri geçirdim ve hala bir şey değişmedi. Kendimi odama kapadım evde boş oturmak dinlenmek değildir dedim ve kendimi dinlenmeye aldım. Mutlu muyum NOOOOW! Peki neden yaptım ? Bilmiyorum.
Olağan saplantılarım dan uzaklaşmayı başardım sanırım yemeklerden, ilgisini manyakça göstermiş ama 18 yılın sonunda bunu yalandan görev usulu yaptığı fark etmiş ve vazgeçmiş babamla olan sorunlarımdan ve yalnızlığımdan. Peki ne değişti hiç bir şey. Bazen sadece düşünerek yaşandığını hissediyorum. Herkes bir şeyler düşünüyor ve sonuca varamadan paranoyaklaşıyor. Buna da sanırım umut diyoruz kimide hayal kurmak diyor. Bense bunalımlarımın tavana ulaştığı gün diyorum. Hiç bir şeyin değişmediğini bile bile çabalıyorum hemde olduğum yerde sanki bir koşubandındayım hızla dönen ama insanı yormaktan başka bir şeye yaramayan.
I'm not happy
Şimdi de karşımda kocaman bir ÖSYM sayfası üzgünüm seni koyacak bir yer bulamadım bana az seçenek verdin kendini aç diyor peki ben ne yapıyorum hiç bir şey. Bundan sonrada böyle yapmaya devam edicem. Artık çırpınmak yok kendi kurallarım. Kendi hayatım kısacası dünyanın benim etrafımda döndüğü cenneti kurmaya kararlıyım. Psikolojik sorunlar artık beni hiç ilgilendirmiyor çünkü! Başkalarının uydurduğu şeylerle yaşamıycam. Ben ben olamıyorsam gerisini ne önemi var? Bu olayların hepsi beni şizofreni ve 3 karakteri hale getiriyorsa neden uğraşayım ki?
XOXO Çilekekse
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder